Leren van het paard| onze vierbenige broeder

Vanaf mijn zesde rijd ik paard. 40 jaar later ga ik een sessie paardencoaching ervaren. Benieuwd wat de paarden mij aan wijsheid gaan brengen. “De vierbenige broeder” noemden de indianen het paard. In Nederland worden ze ook de spiegels op vier benen genoemd, ze brengen in enkele uren aan het licht hoe iemand in elkaar zit. Daar hebben wij coaches meerdere sessies voor nodig.

Paarden zijn prooidieren. Hun leven hangt af van de kudde -net als bij ons-. Ze zijn bereid een ander te volgen, mits de ander hen een gevoel van veiligheid geeft. Met tegenstrijdige signalen kunnen ze niets. Zo maken de paarden je bewust van je eigen gedachten, je gevoelens en je eigen kunnen. Ze maken je bewust van hoe belangrijk het is om jezelf te zijn. De paarden brengen je dichter bij wie jij in de kern bent.

Het paard heeft voelsprieten die wel meters ver kunnen reiken. Daar herken ik me wel in 😉 De paarden verstaan maar een taal en dat is de taal van het lichaam – een taal die wij niet meer zo goed beheersen omdat we niet meer weten wat onze lichamen laten zien en uitdrukken.

Dit jaar is voor mij het jaar van ‘belichamen’. Jarenlang heb ik fysieke signalen keihard genegeerd: een hart dat dat ratelt als een idioot, elke spier van mijn lijf gespannen, angst in mijn buik en ogen die ongeveer een gat in de ander boren…- ik had het amper door-. Mijn ademhaling, hartslag, spierspanning en lichaamshouding zijn voor paarden daarentegen relevante informatie.

Wat ik zo gaaf vind aan paarden is dat ze zo helemaal in het nu zijn. Ze kijken fris en oordeelloos van moment tot moment naar je. Als je vijf minuten geleden een foutje maakte en het nu anders en goed doet…dan is dat wat telt!

Nou schijnt het ook zo te zijn dat als je voor jezelf wegloopt, of voor bepaalde gevoelens van jezelf..dat het paard dan ook bij je wegloopt. Omdat je dan incongruent bent en niet ‘te lezen’. En het paard heeft een duidelijke, digitale boodschap nodig.

Paarden zijn geboren aandachtstrainers: niet met je gedachten in verleden of toekomst verdwalen, gewoon hier nu zijn.  Als jij helemaal aanwezig bent, kan het paard met je spelen….als jij met je hoofd er niet bij bent…is het paard ook weg.

Het paard leefde duizenden jaren op het noord Amerikaanse content, maar verdween op mysterieuze wijze. De Spaanse Conquistadores namen de paarden weer mee rond 1500.  Amerikaanse Indianen maakten zich de ruiter skills snel eigen en ontdekten dat de ziel van het paard een waardevolle bron was om te leren over leiderschap, veiligheid in beweging en vrijheid. Voor de Indianen staat het paard dan ook symbool voor vrijheid en de kracht die in vrijheid besloten ligt

Het filmpje hieronder is een ode aan het horsemanship van de Amerikaanse Indianen. Verslag van mijn sessie volgt zo snel mogelijk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *